Keukenprinsessen (2)

Redactie Yongsters geven, samenleving Leave a Comment

Soepp Bindt is een initiatief van Soepp – een knus restaurantje in de binnenstad van Alkmaar – en Stichting de Vrolijkheid. Met het project staan ontmoetingen in de keuken centraal. Ontmoetingen tussen vrijwilligers en vrouwen die naar Alkmaar zijn gekomen in afwachting op een beter leven en/of een verblijfsstatus. Iedere week staat een ander land en daarmee een andere keuken centraal.

Vanavond koken we Azerbeidzjaans en deelt de Azerbeidzjaanse Günay de orders uit. Günay is inmiddels ruim drie jaar in Nederland, met haar man en twee kinderen. Hoewel hun procedure er helaas niet goed uitziet, is zij vanavond weer heel even in de lead en tovert ze met behulp van de andere vrouwen maar liefst vijf gerechten op tafel.

Chef champignon

Het is een gezellige chaos in het Eetlab, waar zeventien vrouwen vanavond kennismaken met de Azerbeidzjaanse eetcultuur. En dat is maar goed ook, want voor het bereiden van de yoghurtsoep, salades, Dolma en gele rijst met kip zijn heel wat handen nodig. Ingrid is benoemt tot chef-champignon en mag champignons pellen. Ze gaat zorgvuldig te werk en plukt de paddenstoelen een voor een kaal. “Zo heb ik nog nooit champignons schoongemaakt”, zegt Ingrid. Ze vertelt dat ze een tijdje in een popkoor heeft gezongen (“Ik kan eigenlijk helemaal niet zingen, maar met een hele groep klinkt het best leuk”) en dat ze het eens tijd vond voor iets anders. Ze hoorde via-via van Soepp Bindt en kookt vanavond voor de derde keer mee. “Het leek me gewoon leuk om andere culturen te leren kennen en het zorgt voor veel blije gezichten!”. Ineens staat Günay achter ons. Ze gebaart Ingrid vriendelijk op te schieten met de champignons. Bon chef.

Azerbeidzjaanse verjaardag 

Susan viert vanavond haar verjaardag en ging voor de gelegenheid op zoek naar een toepasselijk recept voor een taart. Het werd Annushka: een Azerbeidzjaanse walnotentaart, die ze thuis bakte. Trots laat zij Günay haar zelfgebakken creatie zien. “Wat is dat?”, vraagt Günay. “Annushka! Die bekende walnotentaart uit Azerbeidzjan”, zegt Susan enthousiast. Günay fronst haar wenkbrauwen. De taart is haar niet bekend. Ze laat Susan haar zelfgemaakte Baklava en andere zoete koekjes zien. “Kijk, deze zijn nu typisch Azerbeidzjaans.” Walnoten worden overigens vaak gebruikt in de Azerbeidjaanse keuken, dus gelukkig heeft Susan de plank niet helemaal misgeslagen.

Een tien voor topo

Met het zweet op haar voorhoofd loopt Günay van hot naar her om geen enkel recept te laten mislukken. “Blijven ademen hè”, roep ik. Günay lacht. Ondertussen snoepen Rawaan en Aygun onopgemerkt van de zoete hapjes op tafel. Aygun herkent haar moeders hapjes uit duizenden. Rawaan is de dochter van Tagreed, die ook in de keuken staat. Beide meiden zijn vol lof over de kookkunsten van hun moeders en een lievelingsgerecht kunnen ze moeilijk kiezen. Aygun zit al in groep zes en heeft morgen een overhoring topografie. Ze kent alle steden in Friesland inmiddels op haar duimpje en somt ze in mum van tijd op. Nog beter dan ik weet ze ook precies welke Waddeneilanden er tot de provincie behoren. Ze heeft een glimlach van oor tot oor. Als dat geen tien wordt morgen.

Wie vanavond al een tien scoort is Günay. Ze heeft zich het hemd van het lijf gekookt en het resultaat is verbluffend. Er is van alles teveel en veel te lekker. Günay lijkt soms nog wat onzeker, maar krijgt louter complimenten. Sophie is zelfs zo enthousiast over de yoghurtsoep dat ze deze wellicht wil koken bij Soepp. Een naam is er al: Günaysoep.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *