Kan ik de wereld verbeteren?

Redactie Yongsters geven, ontdekken Leave a Comment

Vrijwilligerswerk gaat gepaard met denkwerk. Je hebt immers een reden bedacht om onbetaald werk te (gaan) doen. Wie ga je helpen en wat ga je doen? Waar ga je aan de slag, en misschien wel de moeilijkste: waarom? Ik zet een aantal van mijn hersenspinsels uiteen. Dit zijn drie onderwerpen waar ik als vrijwilliger regelmatig over na denk.

Voor wie doe je het?
Aan vrijwilligerswerk zitten altijd twee kanten. Natuurlijk wil je iets doen voor een ander, maar ondertussen moet het wel leuk voor jezelf blijven. Vrijwilligerswerk werkt mee aan je imago, het staat goed op je CV en je voelt je er een beter persoon door. Het heeft dus vaak een ‘egoïstische’ insteek, hoe graag ik het niet zo zou willen noemen. Helaas hoort handelen uit eigen belang er nu eenmaal bij, het is een natuurlijke menselijke eigenschap. Dat hoeft niet erg te zijn, zolang je hulp aan een ander maar oprecht is.

Waar hebben ze mij het meeste nodig?
Keuzes maken. Vrijwilligerswerk is er in zo veel soorten en maten dat een keuze maken moeilijk is en vaak uitblijft. Een logische reactie hierop zou zijn om jezelf af te vragen waar jouw hulp het hardste nodig is. Maar welke vraag is krommer dan de vraag wie het ‘het zwaarste’ heeft? Zijn welvarende, máár eenzame, ouderen in Nederland minder belangrijk dan Afrikaanse kinderen in een weeshuis? Is vluchtelingenhulp op dit moment belangrijker dan werken op de kinderboerderij? En trouwens, waar is werken in de cultuursector überhaupt nuttig voor? Élk steentje draagt bij, denk ik maar. Waar hulp nodig is, is hulp gewenst.

Kan ik de wereld wel helpen?
Dit brengt mij tot het laatste onderwerp: maakt mijn hulp wel verschil in de wereld? Wie ben ik met mijn kleine taakjes hier en daar, daar verzet je toch geen bergen mee? Je verzet geen bergen, maar wanneer je iets doet zal er automatisch een beweging zijn. De eenzame oudere heeft een gezellige middag wanneer je op de thee komt, de kinderen worden blij als je een balletje met ze trapt. Vluchtelingen voelen zich geaccepteerd na een lange reis en ja, de ezel op de kinderboerderij kan een aai over zijn bol gebruiken. Lijkt het geen grof geschut? Volgens mij is dat het wel. Élk steentje helpt, weet je nog?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *