In het Zonnetje

Redactie Yongsters geven, samenleving, toekomst, yongsters 2 Comments

Victoria (17 jaar) gaat elke donderdagmiddag langs bejaardenhuis Beth Shalom om met de dementerende bewoners op de vierde verdieping thee te drinken, een praatje te maken of een spelletje te spelen; hoog tijd om haar in het zonnetje te zetten*.

Victoria Hoijmaijers

Wat doe je precies?

‘Sinds een jaar ga ik elke donderdag koffie en thee drinken, pannenkoeken bakken of spelletjes doen met dementerende ouderen. Ik haal ze van hun kamer en probeer een gezellige sfeer te creëren in hun gemeenschappelijke woonkamer. Het klinkt misschien niet bijzonder, maar voor deze mensen is het heel wat. Zo zitten er bijvoorbeeld veel in een rolstoel, dus als ik er ben om de pionnen te verschuiven kunnen ze ook eens een spelletje spelen. Juist op deze afdeling zijn weinig vrijwilligers omdat het de ‘moeilijkste’ afdeling is, dus als ik 1 of 2 uurtjes met ze door breng, merk ik echt dat het gewaardeerd wordt.’

Waarom doe je juist dit vrijwilligerswerk?

‘Om eerlijk te zijn ben ik het in het begin voornamelijk voor mijn cv gaan doen; ik wil geneeskunde gaan studeren en ik heb gemerkt dat je echt een streepje voor hebt als je vrijwilligerswerk doet of gedaan hebt. En ik vind dat als je het dan toch doet, je moet helpen waar het het meest nodig is; wat mij betreft in de ouderenzorg. Aan het begin vond ik het, waarschijnlijk omdat ik het echt als een verplichting zag, best wel zwaar. Maar wanneer je even meeloopt, merk je dat je mensen hun dag maakt en wordt het echt leuk. Zeker de ouderen die weinig bezoek krijgen, kijken erg uit naar mijn komst. Ondanks de dementie herkennen sommigen me vaak toch, dus dan heb ik kennelijk indruk gemaakt. Dat maakt het voor mij echt de moeite waard.’

Wat maakt het voor jou zo bijzonder?

‘Juist omdat deze mensen het minst kunnen, wordt mijn hulp het meest gewaardeerd. Zo was er een mevrouw op “mijn afdeling” die heel somber en soms echt onvriendelijk was. Aan het begin mocht ik haar dus ook echt niet, haha! Maar na een aantal weken kwam ik erachter dat ze zo was, omdat ze nooit visite kreeg en haar leven vaak niet meer zag zitten. Toen ben ik gaan proberen haar meer te betrekken bij de groep en juist extra aardig voor haar te zijn. Ik merk nu dat ze als ik er ben een beetje vrolijker is; dat vind ik echt heel mooi.’

 

 

*Vanaf heden zullen wij elke maand een jonge vrijwilliger interviewen en in het zonnetje zetten. Wil je iemand nomineren? Mail dan naar yongsters@vca.nu.

Comments 2

  1. Zo trots op je! Je bent een van de engelen die inderdaad helpen om ouderen die, hun levenlang gezorgd hebben dat wij nu zo mogen en kunnen leven, een fijne middag te bezorgen. Chapeau Victoria!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *