De Ramadan spirit

Karima Aissaoui geven, ontdekken, samenleving, toekomst, yongsters Leave a Comment

Vanochtend heb ik gewoon ontbeten. Ik nam een broodje met olijfolie en avocado en een glaasje muntthee. Want dat kon gewoon. Het is vandaag namelijk Suikerfeest en dat staat gelijk aan de feestelijke afsluiting van de Ramadan, dus eten op klaarlichte dag kon weer gewoon. Nu is het zo dat voor mij dit Eid ul-Fitr ontbijt elk jaar gepaard gaat met een onwennige sensatie, een bitterzoet gevoel. Dit komt niet door de bitterzoete muntthee, nee, het gaat iets dieper dan dat. Ondanks het feit dat ik mijn ochtendtheetje weer kan nuttigen en er heel gezellig een enorme stroom aan familie en vrienden over de vloer komt om allerlei mierzoete (meestal zeer smakelijke) hapjes te consumeren, ervaar ik ook een lichte vorm van melancholie. Ik doe een poging om te achterhalen waarom, maar er wordt weer aangebeld. Mijn zus, zwager en neefjes staan voor de deur in het gezelschap van een enorme schaal gevuld met nog meer zoetigheden. “Kom maar door, hoor!”  Na de nodige kusjes en knuffels begeef ik me naar de keuken om de zeventiende pot thee van de dag te zetten. En dan wordt het me weer duidelijk: het einde van de Ramadan vind ik eigenlijk ook best wel jammer.

Mijn moeder zegt sinds ik me kan herinneren dat de maand Ramadan een belangrijke gast is die bij je op bezoek komt en die je met open armen dient te ontvangen. Dan zou je in een bepaalde vorm worden beloond. Ik begreep heel lang niet zo goed wat de beste vrouw hiermee bedoelde. Een maand die bij je te gast is? Hoe dan? Moet ik nu thee gaan zetten ofzo? Koffie? Hoe verwelkom ik deze gast? Ik zie hem niet. Of is het een haar? Net als veel symbolische uitspraken die ik mijn moeder mijn leven lang heb horen betuigen, was dit er een die ik pas met het ouder worden ook echt ben gaan snappen.

Ik realiseer me dat het toch een maand is waarin ik tijdens het vasten naast de saamhorigheid, hoe cliché ook, echt stilsta bij wat ik allemaal aan het doen ben. Terwijl ik mijn lichaam elke dag bijna twintig uur onthoud van allerlei lichamelijke behoeften, schakelt mijn geest naar een scherpere en meer gefocuste modus. Ik ga me dan van alles afvragen. Wat is mijn doel in het leven? Wat is mijn toegevoegde waarde aan deze planeet? Help ik mijn medemens vaak genoeg? Dit lijkt je in de eerste instantie misschien een beetje overdreven, maar de filosoof in mij draait tijdens de Ramadan daadwerkelijk een aardig aantal overuren. En dat vind ik helemaal niet zo vervelend. Waarom niet, zou je je kunnen afvragen. Omdat ik door dit filosoferen namelijk altijd bewuster ben gaan leven. Zo ben ik tijdens een zekere Ramadan begonnen met vrijwilligerswerk. Ik wilde namelijk iets doen voor een ander zonder hiervoor te worden betaald. Ik zag té veel om geld draaien en was (en ben nog steeds) ervan overtuigd dat deze kapitalistische manier van denken stukje bij beetje de menselijke ziel leegzuigt. Ja, zo ver ga ik. En ik weet dat ik soms een tikkeltje zweverig ben, maar ik geloof ook echt in de waarheid achter deze gedachte. Je zou voor je inspanningen namelijk iets veel waardevoller kunnen terugkrijgen, een andere soort voldoening. Zo heb ik nu bijvoorbeeld een aantal hele goede vrienden en vriendinnen gemaakt bij het verzorgingstehuis waar ik een keer per week schilder. En niet onbelangrijk, ik heb er zo een tien opa’s en oma’s bij. Mede door deze belangrijke gast, de Ramadan spirit. Eid Moubarek voor een ieder die het viert en een sfeervol WK-weekend voor iedereen! Oh, en een mega shout out naar mama.

Karima Aissaoui schildert wekelijks vrijwillig met dementerende ouderen en schrijft hierover columns voor Yongsters.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *