Avontuurtje

Karima Aissaoui geven, samenleving, yongsters Leave a Comment

“Tsja, waar denk je dat dat rooie kind van mij vandaan komt? Mijn man had geen rode haar op zijn hoofd en voor zover mijn geheugen kan reiken was ik blond voor deze grijze vacht me overviel.” Mevrouw Kuipers vertelt zonder blikken of blozen over haar buitenechtelijke relatie met een jeugdvriend. “Mijn man was de hele dag op het werk en ik zorgde dan voor het huishouden, en ik kan je vertellen, op een zeker moment was de was wel gedaan. Op de huishoudschool leerde je hoe je dat zo goed en snel mogelijk deed. Ik weet niet of dat per se goed was.” Ik vraag me even af of ik dit allemaal wel wil weten. “Een vrouw met teveel vrije tijd is net een ongeleid projectiel,” breng ik speels in. “En zo is dat!” Mevrouw Kuipers neemt mijn opmerking serieus want van achter haar dikke brilglazen kijkt de vrouw me een aantal seconden ernstig aan. “Zeg, wat ben je wijs voor zo’n jong trutje.” Ik doe m’n best om niet te lachen, maar ik ben erover uit. Ik wil meer weten. “Wist uw echtgenoot van de affaire, mevrouw Kuipers?” vraag ik benieuwd terwijl ik de kwasten ontdoe van een tiental kleuren verf. “Ben je mal? Waarom zou ik hem dat moeten vertellen? Wat niet weet, wat niet deert zeg ik altijd. Als hij thuiskwam, was het huis spik en span en stond er een heerlijke stamppot klaar. Ik vervulde mijn taken als echtgenote en huisvrouw.” Mevrouw Kuipers kijkt kritisch naar haar schilderij dat voor haar op tafel ligt in de salon. Afkeurend schuift ze deze voor zich uit. Het huis met de paars en geel gekleurde bloemen voor de ramen was niet goedgekeurd. Althans, dat vermoedde ik. “Soms heb je gewoon spanning nodig,” vervolgt ze. “Ik heb geen moment spijt gehad van mijn avontuur met Henk, al hield ik zielsveel van mijn man.” “Spoort u mij nou aan om mijn man te bedriegen?” “Welnee meid, daar hebben jullie nu helemaal geen tijd meer voor. Je hebt amper tijd voor een enkele man, als ik mijn dochter mag geloven. Vrouwen houden zich nu bezig met carrières. En dat is maar goed ook! Straks ben je je halve leven bezig met het verklaren van de haarkleur van je kind.” Mevrouw Kuipers is inmiddels achter haar rollator gaan staan. “Ik ga je nou verlaten, ze houden beneden een monopolymiddagje. Die mag ik niet missen. Ik lust die oudjes rauw.” Ze staat in de lift. “Ik zie je vast wel weer, meisje,” roept ze me met een vette knipoog na. De lift sluit. Ik blijf verward achter.

Karima Aissaoui schildert wekelijks vrijwillig met dementerende ouderen en schrijft hierover columns voor Yongsters.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *